tag:blogger.com,1999:blog-263855262012-02-09T06:42:42.802+02:00TEΛΕΥΤΑΙΑ ΣΕΛΙΔΑ<br>Nα αγαπάς.Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.comBlogger1121100tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-38528952400303742672012-02-02T18:42:00.001+02:002012-02-02T19:05:39.807+02:00

Caro diario Ξυπνάς με έναν ιδρώτα κρύο, σχεδόν ξένο. Απλώνεις το χέρι δίπλα σου και αγγίζεις την απουσία. Ανοίγεις τα μάτια και τυλίγονται με το σκοτάδι. Ζεις όμως. Η πρώτη σου σκέψη, γίνεται χαμόγελο. Βγάζεις δειλά τα πόδια έξω από το κρεβάτι. Ενα - ένα. Στήνεσαι. Νιώθεις την παγωνιά του ξύλου να εισβάλει από τις πατούσες στο κορμί σου. Ανεβαίνει, φτάνει στο στόμα και βγαίνει σαν λευκή καλημέρα

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-16318797044510230392011-10-18T14:14:00.000+03:002011-10-18T14:14:36.272+03:00

Caro diario Eχει μια ξεχασμένη γλύκα τούτη η ημέρα. Μπορεί να είναι η απουσία των κακών ειδήσεων,  μπορεί να είναι απλά ετούτο το φως που ξεχύνεται από τις γαλαζωπές περσίδες και  χαρακώνει τα χέρια μου. Χάζευα τις κορφές των δέντρων καθώς λικνίζονταν - και ακόμα το κάνουν - στον γαλανό ουρανό. Θυμάμαι σκηνές ταινιών του Μάλικ. Εικόνες που αργοσέρνονται γεμίζοντας τους πόρους του δέρματός σου.

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-42669016752101738092011-10-14T15:15:00.001+03:002011-10-14T16:48:36.380+03:00

Caro diario Η καφετιέρα έκανε σαν βαρύ σοβιετικό τρένο που φτάνει αγκομαχώντας σε άγνωστο σταθμό. Αλλά για κάποιο λόγο, αντί για κάρβουνο μύρισε καφεΐνη και μαύρη σοκολάτα. Γεμίζω το φλιτζάνι και βλέπω την αντανάκλαση από ένα σύννεφο να κολυμπάει μέσα του. Σκέφτομαι ότι εκείνο αποφάσισε να πνιγεί, παρά να πέσει στις γραμμές του τρένου. Το πίνω, το φέρνω μέσα μου και το κάνω δικό μου. Τώρα πια,

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-9527050238454166822011-03-08T19:34:00.003+02:002011-03-08T19:52:28.548+02:00

Caro diario O χειμώνας μας καταριέται ψυχοραγώντας  πάνω στο χιονισμένο πεζοδρόμιο. Μια κρυώνω και μια  νυστάζω. Μπορεί και τα δύο. Μπροστά απ' την οθόνη ορθώνεται η καυτή ανάσα του φλιτζανιού, χωρίζοντας την στα δύο. Πίνω μια γουλιά ενός άγλυκου τσαγιού. Συνεχίζω να κρατώ τη ζέστη του ανάμεσα στις παλάμες μου, λες και είναι η τελευταία ελπίδα ζεστασιάς μέσα στο μεγάλο σπίτι. Μια ψυχή πως

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-55272301446137169822011-02-25T21:19:00.002+02:002011-02-25T22:37:42.761+02:00

Caro diario Tο δωμάτιο βάφεται με ένα απόκοσμο φως, που ξεχύνεται κάτω από τη χαραμάδα ενός γκρίζου ουρανού, για να φτάσει έως τα παγωμένα μου δάκτυλα. Σε λίγο ο ήλιος θα ξημερώνει στα κρεβάτια άλλων ηπείρων ενώ στο δωμάτιο μου θα χάνονται και οι τελευταίες σκιές. Κοιτάζω έξω στη βεράντα  τη μεγάλη γλάστρα με το κυπαρίσσι. Μου μοιάζει με πυξίδα που έχασε την ξιπασμένη σιγουριά της. Το φυτό

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-21324338049596729002011-02-18T20:56:00.001+02:002011-02-18T21:02:41.113+02:00

Caro diario Ο καιρός μολύβι, έτοιμος να πέσει να μας σκεπάσει. Δύο σύννεφα αγκαλιάζονται μέσα στα μαύρα σεντόνια του ουρανού. Πριν προλάβω να γυρίσω τα μάτια μου, χωρίζονται βίαια από τον νοτιά, που ξερνά πάνω τους την ανάσα των ερήμων. Ο καφές στο κόκκινο φλυτζάνι, έχει κρυώσει όση ώρα πατούσα παρατεταμένα το κουμπί στο τηλεκοντρόλ, ψάχνοντας να βρω κάτι στο ραδιόφωνο, που να μην πληγώνει τα

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-41264232070664631052011-01-12T17:05:00.002+02:002011-01-18T23:30:08.831+02:00

Caro diario Χαζεύω.  Οπως τότε, που άφηνα τη ματιά να τρέχει έξω, τσαλαβουτώντας στις λασπουριές του δρόμου, να τρυπώνει στα παντελόνια των περαστικών και μετά να δίνει μια, για να καβαλικεύει τα ατίθασα σύννεφα τ' ουρανού. "Διαβάζεις, ή χασομεράς πάλι;" Η Φωνή της μάνας μου. Το "Φ" κεφαλαίο. Ωρες ώρες πίστευα πως μόνο εκείνη μιλούσε  σπίτι μας. "Ναι, διαβάζω". η δική μου φωνή. Ολίγον αόριστη,

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-35346996497766433192010-11-17T23:57:00.002+02:002010-11-19T12:56:06.317+02:00

Caro diario Θα 'μουν δεν θα ΄μουν δεκαπέντε. Ηταν μια βροχερή μέρα όπως η σημερινή, καλή ώρα. Αλλωστε πολλές φορές έχει συμβεί 17 του Νοέμβρη να βρέχει. Σήμερα πάντως η μνήμη ξετρύπωσε παλιές ιστορίες. Εκεί, σχεδόν είκοσι τόσα, χρόνια πίσω. Το πρωί με πήγε στο σχολείο ο πατέρας μου. Μισή ώρα δρόμος από το σπίτι με το αυτοκίνητο. Πριν με αφήσει, ρώτησε τι είχα να κάνω το απόγευμα. "Τίποτα"

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-59574486210673682762010-11-10T22:17:00.000+02:002010-11-10T22:17:40.532+02:00

Caro diario Χτυπάει το τηλέφωνο αλλά είναι ξυπνητήρι. Λες "ας είχα πέντε λεπτά ακόμα". Το κλείνεις και γυρίζεις πλευρό, αφήνοντας  τον ώμο γυμνό. Να κρυώσεις, να σηκωθείς. Συμμαζεύεις την σκληρή σου γύμνια και πατάς ξυπόλητος για να φτάσεις ως το μπάνιο. Αναρωτιέσαι τι μέρα να ξημέρωσε, αλλά δεν έχει τόσο σημασία. Ιδια με την χθεσινή. Ντύνεσαι στα γρήγορα με τα μάτια κλειστά. Τα ανοίγεις

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-5741366869063394812010-10-29T14:34:00.001+03:002011-02-27T23:05:32.675+02:00

Caro diario Εδώ και ώρα μουτζουρώνω βαριεστημένα με το στυλό ένα φύλλο φτηνής χαρτοπετσέτας. Κάθε τόσο κοιτάζω έξω από το παράθυρο και αφήνω κάτι δικό μου πάνω στα γκρίζα σύννεφα του ενσκύψαντος χειμώνα. Ετσι ταξιδεύω, αφού δεν έχω άλλο τρόπο. Μετά ρίχνω πάλι το βλέμμα κάτω και συνεχίζω με τις ατίθασες γραμμές, κόκκινες σαν από αίμα, πάνω στο άσπρο δέρμα του χαρτιού. Το πρωί το θερμόμετρο στο

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-13051071623370433422010-08-13T00:15:00.003+03:002010-11-19T13:26:59.286+02:00

Caro diario Απέμειναν τρία παγάκια στο ποτήρι με την κόουκ ζίροου, που δεν πρόλαβε να ιδρώσει. Την ήπια μονορούφι. Κάθομαι στην βεράντα, ημίγυμνος μέσα σε τούτη  την μυστήρια υγρασία του Αυγούστου, που ντύνει ετσιθελικά το κορμί μου. Βράδυ Πέμπτης, περιμένοντας τα πεφταστέρια. Δεν ελπίζω ότι θα καταδεχτεί κάποιο αστέρι να πέσει πάνω στα σκονισμένα πλακάκια της βεράντας μου, που ακόμα δεν πρόλαβα

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-51746630423065866022010-08-06T19:14:00.002+03:002010-08-06T19:20:38.774+03:00

Caro diario Ξαφνικά επικράτησε ησυχία. Καμιά φωνή, ούτε κινητό, κανένα ποδήλατο να τρέχει μανιασμένα στους δρόμους του μικρού κάμπινγκ. Το μόνο που ακούγεται είναι ένα καναρίνι από το παρακεί τροχόσπιτο και τα τζιτζίκια στους κορμούς των λεύκων. Οι περισσότεροι είναι στην θάλασσα για το απογευματινό τους μπάνιο. Σε λίγο, όταν πια ο ήλιος θα κοντεύει να πέσει πίσω από τις κορφές των δέντρων στην

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-5184928942218696682010-07-12T14:51:00.002+03:002010-08-18T12:34:03.146+03:00

Caro diario Ο ήλιος έχει γυρίσει πια, στην δυτική μεριά του κτιρίου. Τραβάω το λεπτό σχοινί και σηκώνω τις περσίδες έως πάνω, ψηλά εκεί στο παράθυρο. Ενα γκρίζο φως πέφτει πάνω μου με ορμή καταράκτη σπάζοντας τη σιωπή. Είναι μια ήσυχη μέρα στο γραφείο, αφού οι πρώτοι αδειούχοι θα έχουν φτάσει πια στους παραθαλάσσιους προορισμούς τους. Από την άλλη η δική μου δουλειά συσωρεύεται επικίνδυνα . Μια

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-88342329526513967672010-06-06T18:32:00.037+03:002010-11-19T13:28:01.879+02:00

Caro diario Πάντα μου άρεσαν τα σούπερ σλόου μόσιον των γάλλων για το Ρολάν Γκαρός. Οπως και το σπλιτ της οθόνης με την λευκή, λεπτή γραμμή. Χωρίς φιοριτούρες. Θυμάμαι τους τελικούς όταν υποστήριζα όποιον τενίστα μου άρεσε πιο πολύ -συνήθως τον πιο ξανθό, με εξαίρεση τον Μπέκερ- αφήνοντας τον άλλον στον μικρό μου αδερφό. Στο τέλος χαιρόμασταν και λυπούμασταν ο καθένας για λογαριασμό του δικού

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-36104058448680635882010-05-22T17:05:00.029+03:002010-05-24T22:19:24.403+03:00

Caro diarioΑπομεσήμερο Σαββάτου με βρίσκει στο ξενοδοχείο, να προσπαθώ να βάλω σε μια τάξη το χάος του μυαλού μου. Εχω το νετ μπουκ ανοικτό από ώρα πάνω στο ρατάν τραπέζι της βεράντας, χωρίς να γράφω. Ο ήλιος από απέναντι με χτυπά κατάστηθα, έτσι καθώς με βρίσκει γυμνό να τον προκαλώ για ένα ζεστό χάδι. Ο Αρης προσπαθεί να κοιμηθεί πίσω από την πλάτη μου, κλεισμένος στο δωμάτιο με τις μεγάλες

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-11933273017875121042010-05-12T13:02:00.020+03:002010-08-18T12:41:35.634+03:00

Caro diario Το γάλα χύνεται και απλώνει το άσπρο του στεφάνι πάνω από τον παγωμένο καφέ. Το ποτήρι μεταμορφώνεται σιγά σιγά σε έργο τέχνης. Δεν ήθελα καφέ. Ηθελα απλά να πάω κάπου. Κατέβηκα στο κυλικείο, ζήτησα καφέ και βγήκα έξω στο γκαζόν με το πλαστικό ποτήρι να μου παγώνει την παλάμη. Στάθηκα μονάχος και αναποφάσιστος, εκεί που προαυλίζονται οι καπνιστές-συνάδελφοι. Κάθισα κάτω από τον ίσκιο

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-56058836445623856492010-04-23T13:02:00.010+03:002010-08-18T12:44:08.587+03:00

Caro diario Παρασκευής απομεσήμερο. Εξω από το παράθυρο ένα μπαλόνι με σχήμα δελφινιού κολυμπάει στα γαλάζια σύννεφα. Στην τηλεόραση ο Γιώργος-Λεφτά υπάρχουν, με φόντο τουριστικής καρτ ποστάλ, απαγγέλει κάτι - το αναμενόμενο υποθέτω - ενώ στα αυτιά μου, η Μπέμπε τραγουδά "Μάλο"(...) Καστελόριζο ντριμ... Εχω διάθεση ταξιδιάρικη, με ένα τατς ονειροπόλησης. Μήπως φταίνε οι (επικοινωνιακές) εικόνες

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-35442766439726954242010-04-06T13:44:00.024+03:002011-02-27T23:07:29.248+02:00

Caro diario H μέρα έχει προχωρήσει γρήγορα και ζυγώνει απόγευμα. Ο καιρός από ώρα, το γύρισε σε αναδρομικές μελαγχολίες με μαβιές συννεφιές που έφεραν πασχαλινές μπόρες. Πέρα στον ορίζοντα, πίσω από τα λερωμένα τζάμια του γραφείου, πήρε να ανοίγει λίγο. Ξανά στο γαλάζιο... Εκείνο που άφησα χθες φεύγοντας, πάνω από τον αργολικό κάμπο, στο κτήμα της Αλίκης, όπου περάσαμε το Πάσχα. Φτάσαμε

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-85855036501879709572010-03-05T11:47:00.017+02:002010-08-18T12:45:35.817+03:00

Caro diario Κοιτάζω το σύννεφο που αναπάντεχα λοξοδρόμησε και αυτό μπροστά από το παράθυρο μου. Προσπερνά βιαστικό και με αφήνει πίσω στο φως , να σπαταλώ τη μέρα μου με καφέδες και βορειοελλαδίτικα ονειροτάξιδα. Από κάπου ακούγεται κάτι σαν μουσική, ενώ περιμένω καρτερικά να περάσει η ώρα, να φύγω και εγώ από το γραφείο. Οι ελάχιστοι που μπόρεσαν να έρθουν σήμερα, σκόρπισαν αλλαφιασμένοι για να

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-9004129141036669092010-02-23T11:31:00.015+02:002010-11-19T13:50:02.063+02:00

Caro diario Ενα χτύπημα στην πόρτα με ξύπνησε από ένα βαθύ ύπνο μεσημεριού, που θέριεψε πάνω στο κρεβάτι μου. Το φως δίπλα στο κεφάλι, χτύπησε με δύναμη στα μάτια. Τα ΄ριξα στο ρολόι που το είδα να δείχνει ήδη οχτώ. Εψαξα για κάτι να σκεπάσω τη γύμνια μου και πήγα να ανοίξω. Κανείς δεν έμεινε να με περιμένει εκεί. Εκλεισα απαλά και με ανακούφιση την πόρτα. Στην κουζίνα είδα βουνό από πιάτα να με

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-49647837671467780402010-02-16T13:38:00.032+02:002010-02-16T22:27:14.565+02:00

Caro diarioΣτεκόμουν στην αποβάθρα κοιτάζοντας το μαύρο άνοιγμα στα αριστερά μου, έτοιμο να με καταπιεί. Πίσω μου, από το σιδερένιο κάθισμα, έννοιωσα το βλέμμα του Αρη να σκαρφαλώνει αργά στην πλάτη μου. Τραβήχτηκα, λες και θα με έπερνε μπροστά το βάρος. Γύρισα να τον κοιτάξω. Στη διπλανή θέση, είχε καθίσει ένας ωραίος νεαρός. Kοίταξα αυτόν. Εβγαλε το κινητό από την εσωτερική τσέπη του μπουφάν

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-81855920446515529902010-01-27T16:32:00.020+02:002010-11-19T13:24:33.114+02:00

Caro diario Η γλυκερή μυρωδιά από το πρόωρα μισάνοικτο ζουμπούλι της κουζίνας, έπεσε με δύναμη πάνω μου για να με καλωσορίσει στο σπίτι. Εβγαλα τα παπούτσια στο χαλί της εισόδου και προχώρησα αργά σε ένα, όχι και τόσο γνώριμο ακόμα μισοσκόταδο, πατώντας με τις χοντρές κάλτσες, μην τυχόν πληγώσω τα σανίδια στο πάτωμα. Περνώντας από τον διάδρομο, ανέβασα το θερμοστάτη σε τροπικές θερμοκρασίες και

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-18946629640018729812010-01-26T13:01:00.017+02:002010-08-18T12:51:47.943+03:00

Δύο γλάροι ζυγιάζονται μέσα στο κάδρο του παραθύρου. Τους χαζεύω μέχρι που βουτάνε στο γκρίζο μεσημέρι και χάνονται πέρα μακρυά. Ενα μεσημέρι που με βρίσκει νυσταγμένο να περιμένω το ρολόι στο τασκ μπαρ να δείξει τρεις. Ιδια δουλειά, ίδιο γραφείο, ίδιο ωράριο... Δεν άλλαξε τίποτα; Αλλαξε. Η απέναντι συνάδελφος, που με βρήκαν τα χειρότερα. Αλλά μην αρχίσω από αυτά... Ολα θα έρθουν από μόνα τους

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-13565561840113006002008-12-31T10:19:00.021+02:002008-12-31T11:34:49.509+02:00

Caro diarioΤελευταίο ποστ, του χρόνου γράφεται από το γραφείο. Παγωμένα όλα γύρω. Λιγοστοί συνάδελφοι. Η τηλεόραση κλειστή. Το ίδιο και ο καιρός. Μαύρα σύννεφα κρύβουν το φως του ήλιου μου. Κρυώνω. Τα χέρια έχουν παγώσει. Νομίζω πως πεινώ κιόλας. Δεν είμαι σίγουρος. Ισως απλά να είναι η αφορμή να κατέβω ως κάτω, για να αγοράσω κάτι φαγώσιμο. Να αποκτήσω έναν προορισμό για κάπου.Ο Αρης επέστρεψε

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-52716498509103969292008-12-29T14:34:00.006+02:002008-12-29T14:54:52.740+02:00

Caro diarioΔύο χάρτινα ποτήρια καφέδων, απομεινάρια του πρωινού, στέκουν παγωμένα κάτω από τα μάτια μου. Το γκριζωπό φως του μεσημεριού φυλακίζει τη χαρά κάτω από το πυχτό του βάρος. Η θέληση, η σκέψη και η ευχή... Δεν βγάζουν πουθενά τελικά μιας και το κινητό μένει βουβό και ασάλευτο στην άκρη του γραφείου. Σηκώνω το βλέμμα στην τηλεόραση όπου η Μενεγάκη χαζολογάει με χρονιάρικο σκέρτσο.

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-85384380553735785022008-12-23T13:39:00.017+02:002008-12-24T19:34:31.748+02:00

Caro diarioΤην προσμονή των χριστουγέννων τη μέτρησα με το ότι δεν χρειάστηκε να βάλω πλυντήριο. Τα παντελόνια μου θα με "έβγαζαν" ως αύριο, τελευταία εργάσιμη ημέρα, πριν τις "γιορτές"... Το πνεύμα των οποίων ενέσκηψε δριμύτερο εφέτος απάνω μου, με έριξε κάτω με έκανε να μην μιλιέμαι, να μην με χωράει ο τόπος και να να σκορπίζω στους γύρω μου μιζέρια και στεναχώρια. Οπως πάντα. Ετσι είμαι εγώ.

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-13099486333424989862008-11-08T20:11:00.017+02:002008-11-10T15:05:39.294+02:00

Caro diarioΒρίσκομαι μόνος στο σπίτι. Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ. Πάντα με δυσκολεύει ο ύπνος σε τούτη την πόλη. Είναι απόγευμα, με τον καφέ να έχει ήδη κρυώσει από ώρα στο φλυτζάνι. Από τα ηχεία του λάπτοπ, ακούω όπως πάντα κις εφ εμ Μυτιλήνης. Γράφω για πρώτη φορά από Θεσσαλονίκη. Και τις προηγούμενες που βρέθηκα εδώ, είχα τη δυνατότητα και τη θέληση να γράψω, αλλά δεν το έκανα. Ανήμερα των

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-28383292439492086652008-11-06T18:43:00.025+02:002008-11-06T21:00:33.325+02:00

Caro diarioΒλέπω τα ρούχα του χειμώνα αραδειασμένα πάνω στο κρεβάτι, έτοιμα να κλειστούν στη βαλίτσα. Σάββατο πρωί πετάω για Θεσσαλονίκη. Ενα ταξίδι-ανάσα. Επιστροφή Τρίτη βράδυ. Μπακ του μπλακ. Από Τετάρτη ξανά στο γραφείο. Τώρα, ακόμη και η προσμονή του ταξιδιού δεν αρκεί για να με ηρεμίσει. Δεν με χωράει ο τόπος. Οσο πλησιάζει το μαγικό Σάββατο, τόσο η πίεση της δουλειάς χτυπά κόκκινο

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-75575933765658639072008-10-29T16:04:00.019+02:002008-10-29T17:24:34.381+02:00

Caro diarioΕχω ξανά την ανάγκη να γράψω. Να κάνω κάτι για να διώξω τις σκέψεις μου και να βρω άλλες να τις ρίξω στο κενό. Κάτι για να απασχολήσω το μυαλό μου. Είμαι μπροστά από ένα φλυτζάνι αχνιστού καφέ. Το κοιτάζω παρατηρώντας τη λεπτή δυσδιάκριτη στήλη αρωματικού καπνού να ανεβαίνει και να χάνεται μπροστά από το λευκό της οθόνης. Το κίτρινο φως της λάμπας από τ' αριστερά μου φωτίζει περίεργα

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-16433121261178909332008-10-20T15:50:00.020+03:002008-10-21T09:46:34.185+03:00

Caro diario"Ας φύγουμε μακριά από τα πάθη ετούτης της αφιλόξενης γυμνής γης. Μια νέα πατρίδα ανοίγεται στην αγάπη μας. Εκεί, μέσα σε παρθένα δάση, ευωδιαστά από τα άνθη, εκστασιασμένοι από ευτυχία θα ξεχάσουμε τον κόσμο" *Γράφω μπροστά από μια κούπα καφέ, που έχει κρυώσει από ώρα. Αισθάνομαι ήδη πολύ καλύτερα, αφού τα 1000 μιλιγκράμ αντιβίωσης ημερησίως προφανώς έκαναν θραύση. Η αυριανή απεργία

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-9280117364853903332008-10-14T20:36:00.006+03:002008-10-14T21:19:18.273+03:00

Caro diarioΗ μέρα μουντή κρεμιέται βαριά, έξω απ' το παράθυρο. Ενα κομμάτι ήλιου-αντάρτη παίζει μέσα στο φλιτζάνι με το τσάι. Το κοιτάζω με τα μάτια πυρακτωμένα από μια ίωση. Τα χείλια μου ξερά θα ήθελαν να σμίξουν με τα άλλα, για να ξεδιψάσουν. Ενα κορμί κατάκοπο προσπαθεί να σταθεί στην καρέκλα. Αντιστέκομαι να ρίξω ακόμα μια δόση οτριβίν στα ρουθούνια μου. Αντιστέκομαι να πάω πάλι για

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-26126366468113564802008-09-09T13:59:00.014+03:002008-09-12T17:53:47.779+03:00

Caro diarioΗ νύχτες κρατάνε παραπάνω πια, σημάδι ότι το καλοκαίρι είναι έτοιμο να μας εγκαταλείψει. Βγαίνοντας κάθε πρωί από το σπίτι, τα φώτα είναι ακόμα αναμένα στις κολώνες των δρόμων. Μέχρι να φτάσω ένα στενό πιο κάτω, έχουν κιόλας σβήσει. Το σκοτάδι ωστόσο παραμένει. Αναρωτιέμαι πότε θα υπάρξουν εκείνα τα λευκά φωτοστέφανα του χειμώνα γύρω από τους λαμπτήρες. Βάζω το χέρι στα τυφλά μέσα στην

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-85988784405458317242008-08-28T08:46:00.025+03:002008-08-29T11:08:38.123+03:00

Caro diarioΖυγώνει εννέα. Εχω ξυπνήσει εδώ και ώρες. Αν και σε άδεια, δεν μπορώ να κοιμηθώ ως αργά το πρωί. Ούτε καν να μείνω στο κρεβάτι. Η συνήθεια δύσκολα φεύγει... Ηδη ο καφές στο μεγάλο γαλαζωπό ποτήρι μου, έχει τελειώσει εδώ και ώρα. Πρώτη μέρα μετά την επιστροφή από τις κοινές "διακοπές" με τον Αρη. Η μέρα θα μπορούσε να μας έχει βρει στο νησί, αλλά χθες γυρίσαμε πίσω. Δυο μέρες αντέξαμε.

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-26712279298817248672008-08-19T11:49:00.015+03:002008-08-19T22:40:02.104+03:00

Caro diarioΟ χρόνος αργοσέρνεται στο διάβα της μέρας. Ρίχνω τη ματιά μου ενάγυρω στα γραφεία. Σιγά σιγά γεμίζουν και πάλι. Τα τηλέφωνα αρχίζουν να χτυπάνε όλο και πιο συχνά. Οι δρόμοι έπαψαν να είναι έρημοι πια. Eνας άλλος δρόμος. Ενα μικρό αγγάλιασμα, ένα φευγαλέο φιλί. Αυτή η εικόνα έρχεται στα μάτια ξαφνικά. Ενα ταξίδι. Ενας προορισμός. Ο χρόνος σταματά, για να γυρίσει πάλι πίσω. Ενα τελευταίο

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-2875558358087298272008-07-18T13:20:00.016+03:002008-07-19T11:36:41.987+03:00

Caro diarioΟι μισόκλειστες περσίδες, χαρακώνουν την γκρίζα επιφάνεια του γραφείου. Οι πρώτοι αδειούχοι έχουν ήδη φύγει, μεταξύ αυτών και ο Αρης, που βρίσκεται σχεδόν μια εβδομάδα τώρα στο πατρικό του. Μιλάμε από το τηλέφωνο, μερικές φορές μέσα στη μέρα. Είμαι σίγουρος πως έχει βαρεθεί. Περιμένει απλά να περάσουν και οι υπόλοιπες μέρες της άδειάς του. Από Δευτέρα ξανά στην τρέλλα της Αθήνας και

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-68795806928047136662008-07-01T15:41:00.010+03:002008-07-01T17:42:30.292+03:00

Caro diarioΗ μέρα χάραξε, χαμογέλα μουοδηγείς για τη δουλειάσε σκέφτομαι και εγώ τρελλάτο κινητό να' το, σου χτυπάδιαβάζεις και γελάςΗ νύχτα φεύγει, άξξιγε μεο ήλιος βγαίνει, φίλησέ μεπριν φτιάξεις τον καφέθα 'μαι εκεί, όπως και χθεςόταν θα τρέξεις να με δεις"καλημέρα" να μου πειςΟμορφη μέρα , της αγάπης τρέλλαΚοίταξέ με λίγο πάλι, χαμογέλαΠριν πιάσω να δουλεύωεσένα σκέφτομαι, σου λέωο ήλιος

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-24867614313556664212008-06-12T11:58:00.016+03:002008-06-12T13:01:51.110+03:00

Caro diarioΠαράξενη μέρα. Κοιτάζω τα δένδρα έξω από το παράθυρο. Μένουν ασάλευτα. Εικόνα σε αντίθεση με ό, τι επικρατεί στο γραφείο και με ό,τι παλεύει μέσα μου. Τα τηλέφωνα χτυπούν, οι τηλεοράσεις ουρλιάζουν. Απομονώνω τους ήχους και έχω την εικόνα βουβή. Ανθρωποι χειρονομούν, γελάνε, μιλάνε. Είναι και ο ερχομός του καλοκαιριού, ο ήλιος, λένε, που κάνει τους ανθρώπους πιο εξωστρεφείς, πιο

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-16272004376662310882008-06-09T18:06:00.006+03:002008-06-09T18:43:33.116+03:00

Caro diario Xαράματα με βρήκαν πάλι, στα σεντόνια ενός ξενοδοχείου.If you hold my handThings won't be the sameIf you hold my handThings are bound to changeSummer's come, spring is goneLife goes on and onAnd I'm just bored to tears(Toooroootooo, toooroootooo, toooroootooo)If I could find a little spaceTo paint a smile upon my faceAnd hide the years(Toooroootooo, toooroootooo, toooroootooo)If

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-38869793162712670352008-04-12T15:57:00.009+03:002008-04-12T20:53:06.810+03:00

Caro diarioAπομεσήμερο Σαββάτου με βρίσκει στη βεράντα να γράφω κοιτώντας τους ανθισμένους αγρούς, μπροστά από το σπίτι. Ημίγυμνος αφημένος στη ζεστή αγγαλιά του ήλιου. Βλέπω την αντανάκλαση του ειδώλου μου μέσα στην οθόνη. Καλοκαιρινός και ευτυχισμένος για λόγους ανομολόγητους.Χτες ξημερώθηκα γράφοντας σκέψεις που έπρεπε να βγουν από μέσα μου και είχαν να ταξιδέψουν ως τα χαράματα. Κοιμήθηκα

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-59011349515075204452008-03-27T19:32:00.035+02:002010-11-19T14:11:52.311+02:00

Caro diario Ο ουρανός μολύβι, τρομάζει έξω από το παράθυρο. Ανοίγω τις κουρτίνες να μπει το έσχατο φως της μέρας. Πριν λίγο επέστρεψα από του Αρη. Κλείστηκα εδώ, στο μικρό μου χάος και βάλθηκα να γεμίζω το λευκό κενό. Εχω τέτοια υπερένταση που κάτι πρέπει να κάνω πριν ουρλιάξω. Ανοίγω μια πλέι λιστ, την πρώτη που βρίσκω να πέφτει στα μάτια μου. Η Λιόνα Λιούις αρχίζει το Μπλίντινγκ Λαβ... Εψαχνα

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-88629689372232374182008-03-18T16:55:00.020+02:002010-11-19T14:07:07.548+02:00

Caro diario H προσπάθεια του "gay super hero" με έβγαλε από την ακινησία μου. Τι κρίμα που ανοίγοντας για να γεμίσω το λευκό τούτο φόντο με τις λερωμένες μου πληγές, το ραδιόφωνο παίζει τα "Χαράματα". Μου ΄ρχετε να ουρλιάξω. Λες και δεν πέρασε μια μέρα... Το ευτύχημα των ημερών τούτων ήταν μια τρελή δουλειά που έπεσε πάνω μου, σαν κύμα που με τράβηξε στ' ανοιχτά. Παλεύοντας στ΄απόνερα του,

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-81394788471738996822008-03-18T10:40:00.003+02:002008-03-18T10:47:03.061+02:00

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΣτην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο. Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα 'συμβόλαιο συμβίωσης'

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-63088905274372612872008-03-04T19:50:00.015+02:002010-11-19T14:00:05.271+02:00

Caro diario Nύχτωσε. Ανοιξα χωρίς να ξέρω αν θα καταφέρω να γράψω κάτι. Τι ακριβώς να γράψω; Ακούω επαναληπτικά ένα ισπανικό τραγούδι - σάουντρακ μάλλον- από το "Λαϊτερ Ντέις". Με το "Γιου Τουμπ" πότε δεν ξέρεις αν όντως είναι από την ταινία ή όχι. Σκέφτομαι ότι ακόμα δεν έχω προλάβει να την δω. Που και που ρίχνω κλεφτές ματιές στο παράθυρο πίσω, καθώς τα γυμνά σώματα ρίχνονται με δύναμη στη

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-47162560958756197262008-02-15T12:18:00.028+02:002008-02-15T19:27:24.102+02:00

Caro diarioΞάπλωσα από νωρίς στο κρεβάτι. Εριξα και μια φλιζ κουβέρτα πάνω μου, όχι τόσο γιατί κρύωνα αλλά για να προετοιμάζομαι για τον επερχόμενο χιονιά, που χιονιά ακούμε και ήλιο βλέπουμε. Ανοιξα και την τηλεόραση. Ενα γρήγορο ζάπινγκ και σταμάτησα στο "Σταρ τσάνελ" με τις δυο κόκκινες καρδιές στο λογότυπο. Αναρωτήθηκα τον λόγο. Αμέσως μετά σκέφτηκα ότι στον Ταύρο θα γιορτάζουν με κάθε

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-60466375891931977852008-01-30T13:58:00.000+02:002008-02-04T17:51:44.197+02:00

Δύσκολο πράγμα. Αναφέρομαι στο "παιχνίδι" του 7+1 που μετά την πρόσκληση του Αlex. είναι η πρώτη φορά που καταπιάνομαι με κάτι τέτοιο. Δύσκολο και για έναν ακόμα λόγο, που τον αντιλήφθηκα προσπαθώντας να καταγράψω τα γεγονότα. Ηταν τελικά πολύ προσωπικό, έννοιωσα να εκτίθεμαι, πολύ περισσότερο από όσο με τις ως τώρα αναρτήσεις μου. Σκέφτηκα να σταματήσω αλλά συνέχισα την ταξινόμιση και το γράψιμο

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-8343255523739766792008-01-29T13:33:00.000+02:002008-02-03T19:11:13.113+02:00

Caro diarioΜεσημέριασε. Αργοπορημένες νιφάδες πεθαίνουν πάνω στο λερωμένο τζάμι του παραθύρου. Στην αρχή γίνονται μικρές σταγόνες ώσπου κυλάνε και χάνονται. Παρακολουθώ την πορεία τους καθώς πετούν προς το μέρος μου. Απλώνω τη ματιά μου πιο πέρα. Βρίσκω ένα γκρίζο σύννεφο που περνά και την αφήνω για λίγο πάνω του. Πιο πίσω ο ουρανός δείχνει να ανοίγει. Από αύριο θα έρθει η άνοιξη, άκουσα.

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-47557411689404305562008-01-14T14:52:00.001+02:002008-01-14T22:21:52.891+02:00

Caro diarioΜένω να κοιτάζω με μια ισχυρή δόση αναπόλησης το λιγοστό χώμα που έπεσε από το Σάββατο πάνω στη βάση της οθόνης, εδώ στο γραφείο, την ώρα που πασπάτευα να μπίξω πιο βαθιά στο χώμα του, το μικρό φυτό. Είναι απεκείνα με τα πλατιά, σαρκώδη φύλλα, που μ'αρέσουν. Πασχίζει να ζήσει και αυτό εδώ δίπλα μου. Με βλέπει να γράφω, να σηκώνω τηλέφωνα, να μιλάω, να ξαναγράφω, να φεύγω και να ΄ρχομαι

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-45831625467587795982007-12-29T22:09:00.000+02:002008-01-11T23:40:49.765+02:00

Caro diarioΑνοίγω διστακτικά την παλάμη μου, να δω τι έχει απομείνει. Μόλις σκότωσα ένα ξεστρατισμένο κουνούπι, που πέταξε για τελευταία φορά μπρος στα μάτια μου. Δεν ξέρω , τι μ' έπιασε και του στέρησα την υπόλοιπη ζωή του. Σπάνια το κάνω για οποιοδήποτε πλάσμα του κόσμου μου. Αλλά απόψε... έγινε. Και τώρα, απέμεινε μια μωβ κυλίδα στην παλάμη μου.Λίγη ώρα πριν γυρίσαμε με τον Αρη, από το "Μολ",

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-87876144393185003412007-12-27T12:58:00.000+02:002007-12-27T18:20:15.035+02:00

Caro diarioΑπλώνω το χέρι και σβήνω τον διακόπτη. Ανοιξα και τις κουρτίνες να μπει το λιγοστό φως από το παράθυρο. Βρέχει σιωπηλά. Μ' αρέσει τούτη η βροχή. Μπορείς να βγεις έξω ακόμα και χωρίς να κρατάς ομπρέλα.Ημέρες χωρίς δουλειά. Ημέρες χωρίς σκοπό. Σκέφτεσαι κάτι όπως: "E, θα ξεκουραστώ λίγο". Μεγάλη παγίδα. Πέφτεις στο κρεβάτι. Πιάνεσαι, πονά η πλάτη σου, ειδικά αν είσαι γύρω στα 40. Σου ΄

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-32129035121918779302007-12-20T14:05:00.000+02:002007-12-20T14:58:06.071+02:00

Caro diarioO ουρανός μολύβι, έξω από το παράθυρο. Ανεβασμένες οι περσίδες, αφήνουν τη μουντάδα να πέφτει βαριά πάνω στο γραφείο μου. Μαζί της έριξε και μια ησυχία. Λίγοι άνθρωποι, λίγα λόγια. Ελάχιστα και τα τηλεφωνήματα. Κάποιοι κανόνιζαν για τις διακοπές τους στα βουνά, άλλοι έψαχναν τους χάρτες να βρουν τους ακριβούς ξενώνες, στους οποίους θα σκαρφαλώσουν με τα λασπωμένα τους τζιπ.Ο καιρός

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-85277870232241366012007-12-13T13:58:00.000+02:002007-12-13T21:41:16.917+02:00

Caro diarioΑνοιξε ο ουρανός. Ενας ήλιος ντροπαλός κρέμεται κάτω από ένα λευκό σύννεφο. Κοιτώ έξω από το παράθυρο του γραφείου. Εχω διάθεση για χαζολογήματα μεσημεριάτικα. Ισως φταίει ότι εδώ και λίγη ώρα έχει κοπάσει η δουλειά. Ισως πάλι, γιατί χθες ήταν μέρα απεργίας και μια χαλαρότητα σέρνεται ανάμεσα στα γραφεία. Ισως τέλος, για όλα να φταίει το... έλατο. Αχ, έλατο...Μετρώ τις ημέρες ανάποδα

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-65232312827683380942007-11-29T17:12:00.000+02:002007-11-29T20:25:06.961+02:00

Caro diarioΓράφω την ώρα που η απογευματινή ξανθιά - δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομά της - (Οχι, η Δρούζα) ανακοινώνει το σημερινό θέμα με το οποίο θα καταπιαστεί στην εκπομπή της. "Συμπεθέρες". Ξεροκαταπίνω και ψάχνω εναγώνια το τηλεκοντρόλ. Ο ήλιος μπήκε πριν λίγο και σκοτείνιασε το δωμάτιο. Το τηλέφωνο κτυπά μανιασμένα. Το σηκώνω συγκρατημένα, ελπίζοντας να μην είναι κάποιος πωλητής δανείων ή

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-21862940051556690342007-11-23T15:52:00.001+02:002008-03-31T19:33:28.641+03:00

Caro diarioΚάπου είχε πάρει το μάτι μου το «Shortbus». Το ψάχνω αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ που το είχα δει. Μου είχε καρφωθεί από τις Νύχτες Πρεμιέρας, αλλά δεν αντέξαμε την κοσμοσυροή με τον Αρη και φύγαμε. Ηταν από τις ελάχιστες ταινίες του τελευταίου φεστιβάλ, που μου είχαν προξενήσει το ενδιαφέρον. Ορέστη, ουκ εν τω πολλώ το ευ...Αποφασίζω να τελειώνω με την ατελέσφορη αναζήτηση της ταινίας.

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-79861419838356749572007-11-15T16:10:00.000+02:002007-11-15T20:20:58.381+02:00

Caro diarioΑνοιξα όλα τα ακούντ στα σεξοσάιτ που έχω. Ολα τα πορνομπλόγκ, για να ξεχάσω τα λόγια μας. Και να, που έπεσα σε ένα προφίλ και ξάφνου το δωμάτιο άρχισε να γεμίζει με τις μαβιές νότες απ΄εκείνο το τραγούδι* που έπαιζε καθώς με άφηνες μια Κυριακή μεσημέρι, χρόνια πριν, στα ΚΤΕΛ, (στοιχηματίζω, πως θα το ΄χεις ξεχάσει) καθώς τέλειωναν οι πρώτες κοινές μας διακοπές στην Ηπειρο και στην

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-69729933414992469132007-09-28T12:15:00.000+03:002007-10-02T00:00:43.516+03:00

Caro diarioMεσημέρι στο γραφείο. Ξεκλέβω λίγο χρόνο, όχι γιατί δεν υπάρχουν θέματα να ασχοληθώ, - το αντίθετο μάλιστα- απλά σκέφτηκα ότι με το γράψιμο, για λίγο έστω, μπορεί να επιδράσει ως ηρεμιστικό. Αλλωστε, μου έχει λείψει - όπως και εσείς - αφού ακόμα δεν έχω γραμμή στο σπίτι και οι ευκαιρίες στο γραφείο για γράψιμο είναι λίγες. Προσπαθώ να υπολογίσω πόσες ημέρες έχουν περάσει από την ημέρα

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-54428790441008107652007-09-21T17:19:00.000+03:002007-09-21T20:35:06.214+03:00

Caro diarioΠήρε να πέφτει απόγευμα. Εχω έρθει στο σπίτι του Αρη και τον περιμένω να γυρίσει απ' τη δουλειά. Εκείνος έπρεπε να μείνει ως αργά σήμερα. Κάθομαι γυμνός, με το λάπ τοπ ανοιχτό μπροστά μου, πάνω στο τραπέζι. Εχω κλειστές τις κουρτίνες. Σχεδόν σκοτάδι. Το φως μιας μικρής λάμπας, προσπαθεί να απλωθεί στο χώρο. Κλειστή και η φωνή της τηλεόρασης. Το μόνο που ακούγεται είναι ο αέρας, που

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-82475949874359731972007-09-18T11:25:00.000+03:002007-09-18T15:01:48.320+03:00

Caro diarioΠαρατηρώ, το μικρό σαρκώδες φυτό, που πασχίζει να κρατηθεί ζωντανό, πάνω στο κέιζ του υπολογιστή. Εχει πάρει μια κλίση προς το παράθυρο ή μου φαίνεται; Toυ ανοίγω λίγο τις περσίδες και το ταϊζω φως. Τώρα που ο ήλιος διαπερνά τα χοντρά του φύλλα, γίνονται πιο πράσινα. Σχεδόν διάφανα. Ελπίζει και ελπίζω ότι θα ζήσει.Το κεφάλι μου βουίζει. Η τηλεόραση φωνάζει στο τέρμα, έχοντας ξεχυλίσει

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-55658557932646284992007-09-03T12:54:00.000+03:002007-09-06T17:34:44.503+03:00

Caro diarioΚοιτάζω από συνήθεια το ρολόι στο δεξί μου καρπό. Κοντεύει δύο. Ελευθερώνω το φως, τραβώντας τις περσίδες προς τα πάνω και μετά ανοίγω το παράθυρο. Ενας δροσερός αέρας με χτυπά στο πρόσωπο. Απολαμβάνω τη στιγμή με μια μεγάλη ανάσα. Ανυπομονώ να βρεθώ έξω από το μεγάλο κτίριο. Αρχίζω να σκέφτομαι να επικαλεστώ κάτι και να φύγω. Σκέφτομαι όμως ότι δεν θα μπορέσει να κάνει το ίδιο και ο

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-7014985211622005852007-08-29T20:13:00.000+03:002007-08-30T11:58:46.152+03:00

Caro diarioΚοιτάζω από ώρα, το απέναντι μπαλκόνι με το χειμωνιάτικο χαλί να κρέμεται ανέμελο στα κάγκελα. Κρεμιέται και η ματιά μου πάνω του, μέχρι να γίνουν όλα θολά. Το μυαλό γυρίζει πίσω. Τι ειρωνεία, αλήθεια, η γη που δωρίζει στην Οικουμένη την Ολυμπιακή Φλόγα, να καεί... Πόσα δάκρυα να χύσει κανείς για να σβήσει το θυμό και την οργή; Πόσα δάκρυα είναι αρκετά, για να θρηνίσει τους ανθρώπους,

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-65816665790641755162007-08-27T11:53:00.000+03:002007-08-28T12:16:30.501+03:00

Εδώ έτρεξε ο ΚόρυβοςΕδώ εμπνεύστηκε ο ΦειδίαςΕδώ οραματίστηκαν ο Βικέλας και ο Κουμπερτέν------------Κάηκε υπό την πρωθυπουργία του Κ. Καραμανλή

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-65110184573760067222007-08-25T10:39:00.000+03:002007-08-25T10:42:19.185+03:00

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-53744675184972304932007-08-24T12:14:00.000+03:002007-08-24T22:25:26.677+03:00

Caro diarioΤο λιγοστό φως, σκαρφαλώνει ανάμεσα στα μισόκλειστα ανοίγματα των γαλάζιων περσίδων του παραθύρου μου. Χαρακώνει απαλά την επιφάνεια του γραφείου. Εχω από ώρα τελειώσει με όλες τις εκρεμότητες. Αισθάνομαι σχεδόν ευτυχισμένος. Σκέφτομαι πως σήμερα είναι Παρασκευή και μπροστά μας έχουμε ένα ταξιδιάρικο Σαβατοκύριακο προς την αγαπημένη Αργολίδα, στο σπίτι της Αλίκης. Θα πάρουμε μια ανάσα,

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-24588243606974705232007-08-22T13:50:00.002+03:002010-11-18T12:50:46.731+02:00

Caro diario Γράφω φιλοξενούμενος στο γραφείο μιας συναδέλφου που λείπει με άδεια (υπάρχουν ακόμη μερικοί παραμένοντες στα νησιά) γιατί από το δικό μου απουσιάζει ο υπολογιστής. Σαραπέντε μάστορες κι εξήντα μαθητάδες ...είχαν πέσει πάνω του για δύο μέρες, προσπαθώντας να τον συνεφέρουν. Εις μάτειν! Τώρα τον πήρανε για τα παιρετέρω. Στο μεταξύ, μόλις δημοσίευσα το προηγούμενο μου θέμα, χάλασε

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-83986390340093898202007-08-20T13:41:00.000+03:002007-08-20T20:59:42.978+03:00

Caro diarioΟι άδειοι δρόμοι, από σήμερα είναι παρελθόν. Πρωί, πρωί και η κίνηση στη μεγαλούπολη ήταν εμφανής. Λίγο το προχωρημένο του Αυγούστου, λίγο η σπουδή του Κωστάκη για εκλογές έτσι ώστε να μη χάσει την καρέκλα του, έκαναν τους Αθηναίους να αφήσουν εκείνοι τις ξαπλώστρες τους στις παραλίες. Εξω από το παράθυρο ακούγεται η βιαστική σειρήνα ενός ασθενοφόρου, που προσπαθεί να χωθεί, ανάμεσα

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-55874072737792151492007-08-16T11:56:00.000+03:002007-08-16T16:04:38.426+03:00

Caro diario16 Αυγούστου 1977. Η μέρα που πέθανε ο Ελβις. Δεν θυμάμαι τίποτα από τη μέρα εκείνη. Ημουν πολύ μικρός άλλωστε. Λίγα χρόνια αργότερα όμως κάτι θα σήμαινε. Τότε θα ήμουν στα πρώτα γυμνασιακά μου χρόνια. Ή μήπως πιο μικρός; Ηταν στο "Ακαπούλκο" πάντως. Εκεί, τον πρωτοσυνάντησα ένα αυγουστιάτικο βράδυ...Εκανε ζέστη, αλλά είχαν αρχίσει κι όλας τα μελτέμια. Η μυρωδιά του καμμένου δάσους

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-63195580724276173002007-08-14T16:02:00.000+03:002007-08-14T19:25:27.143+03:00

Caro diarioΖεστή η μέρα, κύλησε νωχελικά ως τ' απομεσήμερo της Τρίτης. Αύριο ξημερώνει της Παναγιάς. Ο Αρης κοιμάται στο κρεβάτι μου, πάνω στα βυσινιά σεντόνια. Επεσε φαρδύς πλατύς αγγαλιά με το μαξιλάρι μου. Εξω στο κυπαρρίσι, τα τζιτζίκια χαλούν τον κόσμο. Σκέφτομαι ότι μ΄αρέσει η φλυαρία τους. Καμιά φορά βγαίνω στο μπαλκόνι να δοκιμάσω την ετοιμότητά τους. Σταματάνε αμέσως! Μόλις νοιώσουν πως

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-47328358529551423862007-08-09T14:43:00.000+03:002007-08-13T09:55:33.956+03:00

Caro diarioTo φρενάρισμα ήταν απότομο. Ούρλιαξαν τα λάστιχα πάνω στη ζεστή άσφαλτο. Με μιας, επανήλθα στη Μεσογείων. Παραλίγο, αποφύγαμε τα χειρότερα με το μπροστινό αυτοκίνητο. Γλιτώσαμε με ένα απλό βρισίδι. «Μα, δεν τον είδατε; Που πας ρε Καραμήτρο χωρίς φλας;» έλεγε, ξεφυσώντας ο ταξιτζής. «Ο μπαγάσας, θα μας έκανε μεγάλη ζημιά». «Ναι, ναι», έκανα εγώ, ενώ ο Αρης ανεβοκατέβασε το κεφάλι του,

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-67394437300354425992007-08-06T17:21:00.000+03:002007-08-09T18:13:35.922+03:00

Caro diarioTo ραδιόφωνο στο ταξί, έπαιζε λαϊκοπόπ και νέο Νταλάρα. Ο ταξιτζής φάνηκε ιδιαίτερα ομιλητικός, παρόλες τις ευχές μου, περί του αντιθέτου. Ο Αρης προσπαθούσε να δίνει απαντήσεις και εγώ από δίπλα του, να σφίγγω με δύναμη τα μάτια, λες και έτσι θα φτάναμε μια ώρα αρχίτερα. Που και που, ο οδηγός έριχνε προς τη μεριά μου καχύποτες ματιές, μέσα από τον καθρέπτη. Με το κεφάλι γερμένο προς

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-91318866080779818602007-08-03T10:30:00.000+03:002007-08-09T18:15:17.801+03:00

Caro diarioΤο ταξί χώθηκε αργά στην κίνηση της πόλης. Εγώ, με τον Αρη δίπλα μου να έχει αναλάβει να δίνει όλες τις απαντήσεις στην περιέργεια του μεσήλικα οδηγού μας, να προσπαθώ να προσαρμοστώ στις εικόνες της πόλης που εισβάλουν στα μάτια μου. Με μια γεύση αλμύρας στο στόμα αφέθηκα πίσω από το λιγοστό φως του απογεύματος να ταξινομώ τις άλλες εικόνες, εκείνες που αφήσαμε πίσω μας. «Πότε φτάσατε

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-27427890027466922982007-08-01T12:37:00.000+03:002007-08-09T18:15:39.919+03:00

Caro diarioΜερικές στιγμές νομίζω ότι έχω λείψει για μήνες, κάποιες άλλες νομίζω πως ήταν μονάχα ένα πεφταστέρι που έσβησε στη θάλασσα της θύμησης. Οπως και να έχει, βρίσκομαι πίσω, "εις το κλεινόν άστυ", όπως κάποιοι έγραφαν το κέντρο της πόλης μας, όταν ακόμα η Κηφισιά ήταν εξοχή, και στου Γκύζη είχε αμπελώνες.Εγειρα το κεφάλι πίσω στο "αεροπορικό" κάθισμα του "Χαϊ σπιντ 3" και άπλωσα τα πόδια

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-42917259890952002582007-06-30T23:16:00.001+03:002010-11-20T08:51:03.313+02:00

Caro diario Βράδυ Σαββάτου. Ξανά μπροστά στο λευκό, οικείο παράθυρο της οθόνης. Σκοτάδι στο δωμάτιο. Η πόρτα κλειστή. Το ίδιο και η τηλεόραση. Μοναδικός ήχος κάτι παλιομοδίτικα τραγούδια που φτάνουν στα αφτιά μου, από τα ακουστικά του κινητού. Το ένα έχει σπάσει από καιρό και πριν μάτωσε το αριστερό μου αυτί. Που και που, ακούγονται και κάτι σκόρπιες χριστοπαναγίες που φτύνω κάθε φορά που κάνω

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-10382226684199075492007-06-22T16:20:00.001+03:002010-11-19T13:52:27.784+02:00

Caro diario H ζέστη της ημέρας έχει φωλιάσει μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο, προσπαθώντας να με υποτάξει. Επεσε με δύναμη απάνω μου, καθώς έμπαινα πριν από λίγο στο σπίτι. Αντεξα. Τώρα γράφω γυμνός μπροστά από το φως της οθόνης. Σκέφτομαι πως πρέπει να ανασύρω τον παλιό ανεμιστήρα από τα υψίπεδα του παταριού. Ο ιδρώτας αργοσέρνεται στο αυλάκι της πλάτης μου. Για ένα περίεργο λόγο μ΄αρέσει αυτό. Ο

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-18948821479917253622007-06-14T21:03:00.000+03:002007-06-15T00:32:40.739+03:00

Caro diarioΚάθε χρόνο τέτοια μέρα* αφιερώνω μια σκέψη, μια ευχή στα χρόνια τα εφηβικά. Απόψε σκάρωσα και ένα στιχάκι. Για όσα πέρασαν και τώρα τα κοιτώ πάνω από τους ώμους. Μέτρησα είκοσι χειμώνες και καλοκαίρια. Αχ η ζωή! Μια γλύκα, ένα τραγούδι. Πρόσωπα απ' τον χρόνο που πέφτουν καταπάνω σου χαμογελαστά. Θέλουν να σε πάρουν μαζί τους. Χαμογέλα τους και ας μη σε βλέπουν. Μίλα τους και ας μην σε

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-56044058226211239932007-06-13T16:23:00.000+03:002007-06-13T21:31:59.866+03:00

Caro diarioEχω το φως κλειστό. Οι μισάνοιχτες κουρτίνες μάχονται πίσω από το ανοιχτό παράθυρο , υπερασπιζόμενες τα δροσερά σκοτάδια του δωματίου μου. Γράφω, εξασκούμενος στο τυφλό σύστημα. Η νεαρή στρουμπουλή δεσποινίδα-καθηγήτρια γραφομηχανής των "Σχολών Ωμέγα" βαραίνει ξαφνικά τη μνήμη μου. Κλείνω τα μάτια, για να αποφύγω τη συνέχεια. Μάταια. Η τσιριχτή φωνή της, ολότελα αταίριαστη με το

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-35689464737243796392007-06-03T12:52:00.000+03:002007-06-03T13:44:30.814+03:00

Caro diarioΕίναι Κυριακή με ένα [...][...] melagxoliko kairo exoL. says:de xero an saresun i askopes voltes stin athinaP. says:μ'αρέσουν και τις κάνω συχνά!L. says:na pairno tous dromous xoris na gnorizo pou vgazunP:το έχω κάνει με λεωφορείαL. says:m' aresoun ta leoforiaL. says:sta kathismata ton pollon me ta xaragmata sta mprostines plates...L. says:ta blemmata aplani exo.L. says:na trexei i

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-90260676578316622522007-06-01T16:55:00.000+03:002007-08-09T17:17:06.041+03:00

Caro diarioΠαρασκευή απομεσήμερο στο γραφείο. Καθιερωμένη χαλάρωση μετά από μια "κουτσή" λόγω τετραημέρου για μας τους LA*. Mερικά λευκά σύννεφα αρμενίζουν απέξω. Τα μισάνοικτα παράθυρα αφήνουν ένα αεράκι να χαϊδεύει τους ανθρώπους τριγύρω μου. Αναπολώ τις στιγμές, τότε που είχα μακρυά τα μαλλιά και ένα παλιό αγέρι έπαιζε με τα ατίθασα τσουλούφια μπροστά στα μάτια μου. Με έκανε να αισθάνομαι

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-8423741981044799912007-05-31T21:31:00.003+03:002011-02-26T17:31:47.367+02:00

Caro diario Kοντεύει χρόνος, από τότε που κάποιες ιατρικές εξετάσεις του πατέρα μου, έδειξαν μια σκιά στον πνεύμονα. Οι γιατροί συνέστησαν τότε και νέες εξετάσεις πριν τον παραπέμψουν τελικά σε πνευμονολόγο. Εγιναν και οι άλλες εξετάσεις. Πέρασαν εβδομάδες ωσότου τελικά κλειστεί το ραντεβού με τον γιατρό. Εως τότε οι φάκελοι παρέμεναν σε μια γωνιά του σπιτιού. Ολοι τους βλέπαμε και κλείναμε

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-50079174861555501202007-05-24T20:44:00.000+03:002007-05-24T21:07:49.303+03:00

Caro diarioΟι Αγγλοι έφυγαν, οι βροχές έμειναν. Μεσημέρι με τις αστραπές να εισβάλουν βίαια στα μάτια μου, από τα μεγάλα ανοίγματα των παραθύρων του γραφείου. Η καταιγίδα μαίνεται εδώ και ώρα. Χειμωνιάτικο τοπίο, παρόλο που σε λίγες ημέρες εισερχόμαστε - ημερολογιακά τουλάχιστο- στο καλοκαίρι. Τα σχέδια για απόδραση με τον Αρη για κάμπινγκ το τετραήμερο - για εμάς- του Αγίου Πνεύματος, παραδίδουν

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-12129580635471078572007-05-22T15:09:00.001+03:002007-05-22T15:13:09.032+03:00

Caro diarioΠήρε πάλι να συννεφιάζει, καθώς ένας γκρίζος ουρανός πολιορκεί την Tρίτη. Πατ πατ πατ, ακούω ξανά τη βροχή στο περβάζι της τζαμαρίας, που με κάνει να κοιτάξω έξω. Χαζεύω για ώρα την πόλη από ψηλά, που αλλαφιασμένη τρέχει να κρυφτεί από τις απειλητικές ψιχάλες. Ενας σκονισμένος αέρας λικνίζει τα δέντρα των δρόμων, δίνοντας μου μια εικόνα περισσότερο φθινοπωρινή.Βρίσκομαι στο γραφείο,

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-72247163426808298032007-04-11T16:58:00.000+03:002007-04-11T19:48:04.031+03:00

Caro diarioMπήκα στο σπίτι, κλείνοντας με ανακούφιση τη ξαφνική απριλιάτικη ζέστη απ΄έξω. Στήριξα την πλάτη μου στην ξύλινη πόρτα για να νοιώσω τον ιδρώτα μου να κολλάει περισσότερο πάνω μου. Εμεινα για μια στιγμή να κοιτάζω το σκοτεινό ταβάνι. Αφουγκράστηκα. Κανένας ήχος. Βρισκόμουν μόνος ή... σχεδόν μόνος. Το γατί μου με κοίταζε αγουροξυπνημένο, με μια δόση απορίας από την πολυθρόνα. Δεν

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-45812485625525277832007-03-20T20:07:00.000+02:002007-03-21T16:58:20.620+02:00

Caro diarioΟ ήλιος μάς σημάδευε από ψηλά, καθώς ανέβαινε λαμπερός και ζεστός πάνω από τον Μαραθώνα πολιορκώντας κάθε κυτταρό μας. Η ανάσα της θάλασσας έφτανε υπόκωφη ως τα αφτιά μας καθώς ψιθήριζε κάτι στα βράχια. Ενας κίτρινος καταρράκτης από αγριολούλουδα πάσχιζε να κρατηθεί ζωντανός στις σχισμές των βράχων, πριν γλυστρίσει στην κρύα θάλασσα.Στην άλλη άκρη, πέρα στα αριστερά μας, θα ΄ταν δε θα

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-86267782913402222462007-03-16T17:50:00.000+02:002007-03-17T00:24:42.226+02:00

Caro diarioΒγήκα ξέπνοος στον απογευματινό αέρα, σπρώχνοντας με δύναμη τη μεγάλη γυάλινη πόρτα με το λογότυπο της εταιρείας. Επιτέλους βρισκόμουν έξω ξανά. Κοντοστάθηκα για να πάρω μια γερή δόση κρύου αέρα και με μάτια κλειστά ευχήθηκα η άνοιξη να φτάσει έως το πιο μακρυνό ακρωτήρι των πνευμόνων μου. Κατόπιν, άρχισα να κατεβαίνω βιαστικά τις σκονισμένες σκάλες, σκεπτόμενος την ευτυχία του

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-55582031089130292162007-03-06T21:36:00.000+02:002007-08-15T13:30:29.102+03:00

Caro diarioAκόμα έχω στα μάτια τη λάμψη του φεγγαριού, που μας καλοσώριζε την Κυριακή το βράδυ, πίσω στην πόλη. Ετρεχε και αυτό δίπλα μας, πάνω από τα ναυπηγία, πίσω από τα ηχοπετάσματα της Αττικής οδού έως ότου χαθεί τελικά κάπου πάνω από τα Μεσόγεια. Οπως πάντα ήταν ωραία στης Αλίκης. Φίλη από τα παλιά. Μας έδωσε τα κλειδιά του πατρικού της σπιτιού στο κτήμα με τις πορτοκαλιές και τα περγαμόντα

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-70260950438638843872007-02-27T00:18:00.000+02:002007-02-28T00:28:13.978+02:00

Caro diario... θα παρεκτραπώ.Βράδυ Δευτέρας βρίσκομαι μπροστά στην οθόνη. Αυτή τη φορά όμως θα εκτραπώ από τη θεματική των όσων κατά καιρούς γράφω - και ας με συγχωρήσουν οι επισκέπτες- θα προσπαθήσω να κρατήσω τα μάτια μου ανοικτά, για να δηλώσω τον θυμό ή ότι άλλο είναι αυτό που νοιώθω από το πρωί όταν από το γραφείο, έψαχνα τις ειδήσεις της ημέρας. Αντιγράφω από το ethnos.gr:Tην απόταξη και

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-83465138954535529652007-02-22T16:22:00.000+02:002007-02-22T21:24:25.621+02:00

Caro diarioΞανά μετά από καιρό τα μάτια μου εστιάζουν σε μια άσπρη επιφάνεια προσπαθώντας να βάλω μια τάξη στις σκέψεις μου και να τις μετατρέψω σε μυστικά 0 και 1. Και τι θαύμα - γιατί μόνο έτσι το εξηγώ- να γράφω από το γραφείο. Δίπλα από το θαμπό παράθυρο, πίσω από έναν εξίσου θαμπό ουρανό. Παράξενη μέρα...Ενα φλιτζάνι καφέ χάσκει ακόμα πάνω στο γραφείο μου. Τα τηλέφωνα δεν χτυπούν

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-1167615721715465592007-01-01T03:05:00.000+02:002007-02-08T23:40:32.990+02:00

Caro diarioΠερασμένες ήδη οι τρεις πρώτες ώρες του 2007. Δεν ξέρω αλλά μου φαίνεται αδιάφορο και κουραστικό όπως και τα τριάντα τόσα προηγούμενα, που θα μπορούσα να θυμηθώ αυτή την στιγμή. Το οικογενειακό - βαρετό - δείπνο ευτυχώς δεν κράτησε ως αργά. Για μένα τουλάχιστο. Με δικαιολογία την σημερινή μας άφιξη - την δική μου και του Αρη- από ολιγοημέρες χειμερινές διακοπές, κατάφερα και έφυγα

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-1166890701308451482006-12-23T17:55:00.001+02:002010-11-19T13:35:56.944+02:00

Caro diario Επιστρέφοντας απόγευμα Σαββάτου από το γραφείο, οδηγούσα σαν τρελός. Το σαραβάλο μου όμως, αρνούνταν να πάει γρηγορότερα. Παρόλο που δεν ήθελα να επιστρέψω σπίτι, κόλλησα το πόδι στο γκάζι. Από νεύρα. Η μόνη αντίδραση ήταν το αυτοκίνητο να ρετάρει. Σαν να 'χε λόγγιξα. Κάποιοι βιαστικοί πίσω μου, κόρναραν βρίζοντας με. Τους κοιτούσα ατάραχος - φαινομενικά- καθώς περνούσαν δίπλα μου,

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-1166554201439178502006-12-19T20:40:00.000+02:002006-12-19T22:07:16.313+02:00

Caro DiarioMεσημέρι Tρίτης προσπαθώντας να γράψω κάτι από το γραφείο, ενώ περιμένω τους δείκτες να δείξουν την ώρα για να φύγω. Εξω από το παράθυρο ένα γκρίζο απομεσήμερο κυλά αργά. Γαλαζωπά σύννεφα, κυνηγιούνται ανάμεσα από τ' αντικρυνά κτίρια. Στο ύψος των ματιών μου, δυο ζευγάρια αγριπερίστερα - που κάπως αλλιώς λέγονται, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ τώρα- ξαποσταίνουν ασάλευτα πάνω στα καλώδια

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-1166035643764605122006-12-13T20:26:00.001+02:002011-02-27T22:59:24.105+02:00

Caro diario Ανοιξα και απόψε μια σελίδα σου. Να αφεθώ στην ησυχία του λευκού σου. Να κρύψω τη μοναξιά της νύχτας ετούτης και την τρέλλα της μέρας, που κύλησε επώδυνα πάνω μου. Δεν ξέρω αν θα μουτζουρώσω κάτι για να πληγιάσω τις σάρκες σου. Τ' αφτιά μου ενώνονται με τη μουσική από τη σελίδα του manifestogr μέσα από τα παλιά ακουστικά. Τώρα θα έπρεπε να βρισκόμουν σε ένα κλαμπ, κάπου στο κέντρο

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-1165861192796645572006-12-11T20:03:00.002+02:002011-02-27T22:56:23.696+02:00

Caro diario Mόλις ξεκίνησαν τα δελτία των 8. Πατάω το "Χ" και κλείνω το παράθυρο της TV, πάνω από την οθόνη του υπολογιστή μου. Προτιμώ να κοιτάζω το λευκό μπακγκράουντ, που περιμένει να γράψω κάτι. Για ώρα... Τα μάτια μου θολώνουν. Τινάζω με δύναμη τα βλέφαρα. Για μια στιγμή, σκέφτομαι να εγκαταλείψω - για άλλη μια φορά - την απόπειρα να γράψω κάτι. Γύρισα σπίτι εξαντλημένος , μετά από 10 ώρες

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-1162444947523595642006-11-02T07:14:00.000+02:002006-12-05T01:01:00.616+02:00

Caro DiarioΑπόγευμα, λίγο πριν οι τελευταίες ακτίδες φωτός συρθούν πίσω απ΄ τα βουνά. Και ας είναι ακόμα πεντέμιση. Αλλαξε πια και η ώρα, σημάδι ότι το καλοκαίρι - και εμείς μαζί - χάσαμε τη μάχη. Μαζί με την αλλαγή στα ρολόγια, προέκυψαν και κάτι τροπικοί μουσώνες. Αρον άρον ψάχναμε με τον Αρη για αδιάβροχα και ομπρέλες. Πουλόβερ και μπουφάν. Καφετιέρες πήραν τη θέση τους στον πάγκο της κουζίνας

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-1160475188744086512006-10-10T13:06:00.001+03:002010-11-20T10:46:57.511+02:00

Caro diario Ο καιρός μολύβι, έτοιμος να πέσει και να μας τυλίξει. Από το ανοικτό παράθυρο, φτάνει ο ήχος ενός ελικοπτέρου, που μπερδεύεται προς στιγμή με ένα τραγούδι των Archive, που παίζω στο cd. Στους τοίχους του δωματίου χορεύουν οι σκιές, που προβάλλονται μπροστά από τις φλόγες των κεριών. Αισθάνομαι εξουθενωμένος. Ετοιμος να παραδώσω τα πάντα στην τύχη τους. Εχω τέτοια υπερένταση και

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-1158768766623616232006-09-20T19:10:00.000+03:002006-09-21T07:20:11.000+03:00

Caro diarioΑποφάσισα ότι ήταν ώρα να αφήσω το κρεβάτι. Από το παράθυρο το τελευταίο φως της ημέρας συναντιέται με τα μάτια μου. Πείθω τον ευατό μου, ότι χρειάζεται καφέ. Σέρνομαι γυμνός ως τη κουζίνα και ανάβω το μάτι. Στέκομαι σε στάση προσοχής μπροστά στο μικρό σκεύος. Σχεδόν σκοτάδι. Η ώρα στο ρολόι της κουζίνας έχει χαλάσει. Υποθέτω ότι θα είχε πτώση η τάση του ηλεκτρικού. Ρίχνω καφέ. Ψάχνω

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-1157552159001132842006-09-06T17:10:00.000+03:002006-09-09T11:16:36.223+03:00

Caro diarioOι μέρες μου αρχίζουν πια τη νύχτα. Ο ήλιος σηκώνεται όταν ήδη βρίσκομαι στη δουλειά, σημάδι πως το καλοκαίρι οδεύει προς τα νότια του κόσμου. Και σαν ανοίξουν τα δημητριάτικα στις γλάστρες και αλλάξει η ώρα, όλα τότε θα έχουν τελειώσει. Το ευτήχημα είναι πως η ζέστη κρατά για ακόμη λίγο. Αν και το πρωί, έχω δει τους πρώτους συνεπιβάτες των λεωφορείων με μακρυμάνικα και μπουφάν.Μπαίνω

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-1157121800592600222006-09-01T17:39:00.000+03:002006-09-01T18:24:09.836+03:00

Caro diarioΣτις εσχατιές του καλοκαιριού και επισήμως από σήμερα. Πήρε κι όλας να χαλάει ο καιρός. Το πρωί ένα μαύρο τοίχος από σύννεφα ορθώθηκε απειλητικό γύρω την πόλη, φράζοντας τον ήλιο. Με τον ίδιο καιρό επέστρεφα στο σπίτι. Μόνο που τότε τα σύννεφα είχαν γίνει ένα τεράστιο μανιτάρι που μας σκέπαζε όλους. Τελικά, αποφύγαμε τα πρωτοβρόχια. Κάτι ήταν και αυτό.Οπως και να είχε, οι περισσότεροι

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-1154707408921097032006-08-04T18:57:00.000+03:002006-08-07T14:29:24.356+03:00

Caro diarioΚαταπιάνομαι και πάλι με το γράψιμο μετά από αρκετό καιρό. Αν και έχουν συμβεί τόσα πολλά, το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο νου για να γράψω είναι το "τραγούδι" κάτι αποτρελλαμένων από τη ζέστη τζιτζικιών. Στην τηλεόραση ένα ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ, ενημερώνει τους εναπομείναντες κατοίκους της πόλης, ότι τον επόμενο Αύγουστο η Αθήνα θα φιλοξενίσει τους 28ους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και το

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-1151417110135604552006-06-27T17:00:00.000+03:002006-06-27T17:13:41.096+03:00

Caro DiarioΤελικά, μόνο από το γραφείο, καταφέρνω να γράψω κατιτίς. Μετά από απουσία μερικών ημερών, επέστρεψα σήμερα για δουλειά. Ολα τα ίδια, όπως πριν. Εφυγα με δύο κηδείες και γύρισα με ένα γάμο. Ετσι, λένε είναι η ζωή. Ισως να έχουν και δίκιο. Δεν μπορώ τώρα να σκεφτώ κάτι γι΄αυτό. Μπορεί και να μη θέλω. Πίνω τη τελευταία γουλιά νερού, ενώ φροντίζω να αφήσω λίγο στο μπουκάλι για να το

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-1150717646766668452006-06-19T14:45:00.000+03:002006-06-19T16:29:00.506+03:00

Caro DiarioΤο Σαββατοκύριακο πέρασε γρήγορα. Η γειτονιά αλάλαζε σε κάθε γκολ που έμπαινε ή χάνονταν στη μακρυνή και καταπράσινη Γερμανία. Και για το γκολ αυτό καθ΄αυτό, ποιός χέστηκε. Για το παιγμένο στοίχημα γινόταν ο ντόρος. Ετσι τουλάχιστο υπέθεσα. Εκλεισα λίγο τα παράθυρα και αφοσιώθηκα στο "Μπρούνο Ζάουλι", που κατ΄εμέ είναι το πιο συναρπαστικό γεγονός του στίβου. Αφησα τους κοιλιακούς του

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-1150219104107854142006-06-13T20:15:00.000+03:002006-06-13T21:01:41.616+03:00

Caro DiarioΚοιτάζω βαριεστημένα έξω από το παράθυρο του γραφείου. Μια ώρα πριν τη συμπλήρωση του τυπικού οκταώρου. Τα βλέφαρα βαριά, όπως και ο ουρανός που όσο περνά η ώρα σκοτεινιάζει πιότερο. Στο βάθος μια αστραπή σχίζει στα δύο τον σκοτεινό ορίζοντα. Ανάβω τσιγάρο. Το τελευταίο από τα λιγοστά, που φέρνω πια μαζί μου. Σκέφτομαι ότι στατιστικά θα ζήσω έντεκα λεπτά λιγότερο. Μετά από δαύτη τη

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26385526.post-1149164436733384112006-06-01T15:15:00.000+03:002006-06-01T17:29:17.706+03:00

Caro DiarioΤης Αναλήψεως σήμερα. Αφήνουμε οριστικά την πασχαλινή περίοδο, που συμπίμπτει με την πρώτη μέρα του Ιούνη. Τέρμα τα "Χριστός Ανέστη" και τα "Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου". Επιστροφή στις "καλημέρες". Από σήμερα μπορούν να αρχίσουν και τα θαλάσσια μπάνια, για όσους παραμένουν πιστοί στις ελληνοχριστιανικές παραδόσεις. Το είχα παντελώς ξεχάσει, αλλά μου το θύμισε ένας φίλος καθώς

Λ Υ Σ Η Σhttp://www.blogger.com/profile/05392697824790057893noreply@blogger.com0